De grootste misvatting over Paris Saint-Germain blootgelegd

Achtergrond

Robin Bairner | Chief Editor

Paris Saint-Germain staat dinsdagavond voor de zwaarste test van het seizoen tot nu toe. Na de indrukwekkende 4-2 overwinning op Manchester City ontvangt de regerend Champions League-winnaar Barcelona in het Parc des Princes. Een duel tussen twee ploegen die dit seizoen opnieuw tot de absolute Europese top behoren.

PSG liet vorige week in Manchester vooral voor rust zien hoe hoog het plafond ligt. Binnen 32 minuten stond het 0-3 en was Manchester City compleet overrompeld. Erling Haaland maakte er na rust nog twee, maar echt spannend werd het uiteindelijk niet meer. Maghnes Akliouche bepaalde de eindstand op 2-4.

Drie dagen later verscheen er tegen Strasbourg ineens een bijna compleet ander PSG aan de aftrap. Luis Enrique voerde acht wijzigingen door. Toch won zijn ploeg opnieuw: 1-3.

Juist die enorme hoeveelheid wisselingen zorgt voor discussie. PSG zou het zich in Frankrijk allemaal wel heel makkelijk kunnen permitteren. Maar daarmee wordt misschien wel het belangrijkste onderdeel van dit PSG onderschat.

PSG wisselt niet omdat het móét

Wie alleen naar de namen kijkt die Luis Enrique regelmatig op de bank zet, zou bijna kunnen denken dat PSG de Ligue 1 niet serieus neemt. Tegen Strasbourg bleven onder anderen Ousmane Dembélé, Achraf Hakimi, Vitinha, Désiré Doué en Nuno Mendes buiten de basis.

Alleen: hun vervangers waren bepaald geen jeugdspelers die normaal gesproken nauwelijks minuten maken.

Ferran Torres, Khvicha Kvaratskhelia en João Neves begonnen bijvoorbeeld allemaal tegen Strasbourg. Alle drie staan ze op de shortlist voor de Ballon d'Or van 2026. PSG heeft dit jaar zelfs tien spelers bij de laatste dertig voor die prijs.

Daar zit precies de kracht van dit elftal. PSG vervangt topspelers simpelweg door andere topspelers.

De club heeft de afgelopen jaren afscheid genomen van het idee dat de selectie moet draaien om één of twee megasterren. Lionel Messi, Neymar en Kylian Mbappé zijn verdwenen. In plaats daarvan heeft sportief directeur Luis Campos samen met Luis Enrique een selectie samengesteld waarin het niveau onderling veel dichter bij elkaar ligt.

Niet per se dertig grote namen, maar een relatief compacte groep met spelers die bijna allemaal probleemloos in de basis kunnen staan.

De bank van PSG zou elders gewoon spelen

Dat werd tegen Strasbourg nog maar eens duidelijk. Van de acht spelers die tegen Manchester City niet begonnen en drie dagen later wél in de basis stonden, hebben meerdere spelers al een stevige internationale reputatie.

Naast Ballon d'Or-genomineerden Torres, Kvaratskhelia en Neves stonden bijvoorbeeld Illia Zabarnyi, Lucas Hernández, Lucas Digne en Maghnes Akliouche aan de aftrap. Bij veel Europese topclubs zouden dat geen wisselspelers zijn.

Luis Enrique kan daardoor iets wat voor vrijwel iedere trainer ideaal is: spelers rust geven zonder dat zijn elftal direct drastisch minder wordt.

Dat gebeurt ook bewust. Voor het duel met Strasbourg legde hij uit dat PSG verder kijkt dan alleen de eerstvolgende wedstrijd. "We kijken bij iedere opstelling naar de korte, middellange en lange termijn", aldus Luis Enrique.

Over Warren Zaïre-Emery was hij al net zo duidelijk: "Je kunt niet iedere wedstrijd in een seizoen spelen." Het is inmiddels een belangrijk onderdeel van het PSG-model.

Een voordeel dat Engelse clubs niet hebben

Daarbij heeft PSG ook een structureel voordeel ten opzichte van de Engelse topclubs.

De Ligue 1 telt achttien clubs en dus 34 competitiewedstrijden. In de Premier League zijn dat er 38. Bovendien bestaat de Franse Coupe de la Ligue al jaren niet meer, terwijl Engelse clubs naast de FA Cup ook nog de League Cup spelen.

Vier competitiewedstrijden minder klinkt misschien niet spectaculair, maar op een seizoen waarin de beste ploegen richting de zestig wedstrijden kunnen gaan, telt iedere wedstrijd.

Zeker wanneer je ook nog regelmatig kunt rouleren zonder enorm veel kwaliteit in te leveren. Het simpele verhaal is dan al snel dat PSG profiteert van een makkelijke Franse competitie. Maar dat doet tekort aan de manier waarop deze selectie is gebouwd.

De grootste voorsprong van PSG zit niet alleen in de tegenstanders die het in Frankrijk treft. De club heeft simpelweg een selectie gemaakt die volledig is ingericht op het spelen van veel wedstrijden op het hoogste niveau.

Maar het model heeft ook een zwakke plek

Toch zit er een behoorlijk risico aan deze strategie. Want hoewel PSG veel kwaliteit heeft, is de groep niet eindeloos groot. De kracht zit juist in een relatief beperkte kern waarin vrijwel iedere speler belangrijk is.

Dat werkt uitstekend zolang het grootste deel van de selectie fit blijft.

Krijgt PSG tegelijkertijd drie of vier serieuze blessures, dan kan het plaatje snel veranderen. Vooral wanneer spelers er langere tijd uit liggen met spierblessures. Dan verdwijnen de mogelijkheden om steeds vijf, zes of zelfs acht spelers te wisselen en wordt dezelfde groep alsnog gedwongen om iedere drie dagen te spelen.

Het verleden heeft al laten zien waar het mis kan gaan. Op het WK voor clubs van 2025 bereikte PSG weliswaar de finale, maar daarin bleek Chelsea uiteindelijk met 3-0 veel te sterk. Na een loodzwaar seizoen leek bij de Parijzenaren de tank simpelweg leeg. Dat scenario wil Luis Enrique koste wat kost voorkomen.

'Het team is de ster'

Daarmee is PSG bijna het tegenovergestelde geworden van het project dat jarenlang in Parijs werd opgebouwd.

Waar vroeger vooral werd gekeken naar de grootste individuele namen ter wereld, draait het huidige elftal om het collectief. Het cliché dat "het team de ster is" wordt inmiddels veelvuldig gebruikt rondom PSG, maar er zit wel degelijk een kern van waarheid in.

Kvaratskhelia eruit? Dan kan Doué spelen. Dembélé rust? Dan staat Ferran Torres klaar. João Neves niet in de basis? Dan heeft Luis Enrique nog Vitinha, Fabián Ruiz, Zaïre-Emery of Akliouche. Het niveau blijft hoog.

Dat betekent niet dat iedere opstelling even sterk is. Tegen Strasbourg had PSG het lange tijd lastig en moest Luis Enrique na rust alsnog Dembélé, Hakimi, Mendes, Vitinha en Doué brengen. Pas daarna werd het duel definitief naar zich toegetrokken.

Maar juist dát onderstreept hoe breed de mogelijkheden zijn.

PSG hoeft zijn beste elf niet zestig wedstrijden per seizoen op te stellen. En zolang de selectie grotendeels fit blijft, kan dat richting april en mei een gigantisch voordeel opleveren.

PSG balanceert voortdurend op een dun koord

De kritiek op de vele wisselingen van Luis Enrique mist daardoor een belangrijk punt. PSG roteert niet omdat het de Ligue 1 niet serieus neemt. PSG roteert omdat het de selectie zo heeft ingericht dat rouleren mogelijk én noodzakelijk is.

Het is tegelijkertijd de grote kracht en het grootste risico van deze ploeg.

Met een relatief kleine groep topspelers kan PSG het niveau extreem hoog houden, minuten verdelen en zijn belangrijkste spelers fris houden voor de beslissende maanden. Maar zodra er te veel spelers tegelijk wegvallen, kan diezelfde constructie ineens kwetsbaar worden.

Tot nu toe werkt de strategie bijna perfect.

Twee Champions League-titels op rij zeggen wat dat betreft voldoende. En wie PSG vorige week 45 minuten lang Manchester City van het veld zag spelen, weet dat de rest van Europa opnieuw gewaarschuwd is.

Dinsdag tegen Barcelona volgt de volgende serieuze test.

Geschreven door

Robin Bairner | Chief Editor

Robin Bairner is an eminent digital football journalist who has been writing about the sport for major global publishers since 2006, specialising in Ligue 1 and Scottish football. He has been chief editor of the FootballTransfers global edition since its launch in 2020. Previously Bairner had been a key member of the editorial team which helped Goal.com become the world’s biggest football website. He covered multiple major competitions as a correspondent for Goal including the 2014 World Cup in Brazil, where he had the opportunity to work in Fortaleza. Among his highlights of the competition was Brazil’s quarter-final victory over Colombia.

Bekijk volledige bio