Olympique Marseille ontploft opnieuw: trainer weg, bestuur wankelt

Tom Weber

• 18 feb. 2026 09:33 CET
• 4 min leestijd

Exclusief

Er was een tijd dat Olympique de Marseille dé club van Frankrijk was. Groot stadion, fanatieke aanhang, Europese allure. Maar anno 2026 is OM vooral een club die van crisis naar crisis strompelt.

Marseille is te groot om middelmaat te accepteren, maar niet rijk genoeg om structureel mee te doen met het grote geld. En zolang Paris Saint-Germain met zijn financiële overmacht de lakens uitdeelt in de Ligue 1, zit OM klem. Ambitie genoeg, middelen tekort.

De laatste prijs? De Coupe de la Ligue in 2012. Een toernooi dat inmiddels niet eens meer bestaat. Dat zegt eigenlijk alles.

Leven boven stand sinds McCourt

Sinds de overname door Frank McCourt in 2016 probeert Marseille de kloof met PSG te dichten. Probleem: dat gebeurt al jaren door structureel meer uit te geven dan er binnenkomt. Elk seizoen legt McCourt geld bij om de verliezen te dekken. Sportief succes bleef uit.

De druk is daardoor gigantisch. Champions League-voetbal is geen luxe, maar noodzaak. Sportief directeur Medhi Benatia gaf het dit seizoen zelf toe: zonder die inkomsten wordt het financieel heel ingewikkeld. Het is zelfs de vraag wat de Franse financiële waakhond zou hebben gedaan zonder UEFA-miljoenen en de portemonnee van McCourt.

Geforceerde degradatie? Het klinkt overdreven, maar in Marseille is niets meer ondenkbaar.

De Zerbi vertrekt… midden in de nacht

De nieuwste episode in de soap kwam vorige week. Roberto De Zerbi, sinds 2024 trainer van het eerste elftal, gooide de handdoek in de ring na uitschakeling in de Champions League en een pijnlijke 5-0 oorwassing tegen PSG.

Zijn vertrek werd midden in de nacht bekendgemaakt. Symbolischer kan bijna niet.

Op papier had hij nog steun van de clubleiding, maar intern zou de spelersgroep het vertrouwen in zijn werkwijze hebben verloren. De Zerbi was sowieso een explosieve match met de net zo explosieve omgeving in Marseille. Hij dreigde in 2024 al eens vroegtijdig te vertrekken. Uiteindelijk gebeurde het alsnog.

Maar opgelost werd er niets.

Fans woedend, bestuur wankelt

Alsof het script al geschreven lag, verspeelde Marseille (met Quinten Timber in de basis) afgelopen weekend ook nog eens een 2-0 voorsprong tegen Strasbourg. Sportief staan ze nog altijd vierde en dus op koers voor Champions League-voetbal, maar het ging al lang niet meer over het resultaat.

Voor, tijdens en na de wedstrijd protesteerden fans massaal tegen de clubleiding. Met name voorzitter Pablo Longoria moest het ontgelden. De sfeer was grimmig. Na afloop diende Benatia zelfs zijn ontslag in – doodleuk via social media. L’Équipe sprak een dag later van een “never-ending crisis”.

McCourt grijpt in – en zet Longoria buitenspel

Maar zoals zo vaak in Marseille veranderde alles binnen 24 uur. McCourt, die zelf aanwezig was bij het duel, greep persoonlijk in. Hij haalde Benatia over om tóch te blijven en gaf hem zelfs méér macht. In een opvallende verklaring maakte de Amerikaan duidelijk dat Benatia voortaan alleen verantwoordelijk is voor het sportieve beleid én snel een nieuwe trainer zal aanstellen.

Dat was meteen een impliciete degradatie van Longoria. Officieel blijft hij aan, maar zijn rol lijkt gereduceerd tot uithangbord. Volgens Franse media overweegt hij zijn toekomst. McCourt zou supporters inmiddels hebben verteld dat er op termijn een nieuwe president komt. Wanneer precies? Dat weet niemand.

Trainerssoap deel 284

Ook de zoektocht naar een nieuwe coach is allesbehalve rustig verlopen. Habib Beye, recent ontslagen bij Stade Rennais, leek vorige week nog hard op weg naar het Stade Vélodrome. Toen Benatia opstapte, leek die deal van tafel. Nu hij blijft, is Beye ineens weer topkandidaat.

Alsof dat nog niet genoeg chaos is, zou ook Xabi Alonso zijn benaderd na zijn ontslag bij Real Madrid. Hij bedankte vriendelijk. De reden? De chronische instabiliteit van de club.

Dat zegt eigenlijk alles.

Te groot om te falen, te instabiel om te slagen

Marseille is geen kleine club in verval. Het is een Europese grootmacht met een gigantische achterban en torenhoge verwachtingen. Maar juist dat maakt de situatie zo giftig.

Elke trainer móét de Champions League halen. Elke sportief directeur móét direct resultaat boeken. Elke voorzitter staat onder permanente druk. En ondertussen blijft PSG financieel onaantastbaar.

De vraag is niet of er weer een nieuwe crisis komt.

De vraag is alleen: wanneer?